Ga direct naar de inhoud Ga direct naar het hoofdmenu Ga direct naar het zoekveld
 

‘Dit is het land van melk en honing’

Veel wetenschappers werken enige tijd in den vreemde. Wat valt ze daar op? Deze keer: de in Polen geboren Andrzej Piatkowski de Grzyma, die vanuit achtereenvolgens Aken en de Verenigde Staten als plastisch chirurg naar het MUMC in Maastricht kwam.

Wat is uw onderzoeksgebied?

‘Ik onderzoek hoofdzakelijk hoe het herstel verloopt na een borstreconstructie met liposuctie. Een ingreep waarbij we borstweefsel herstellen met vetweefsel. Tot nu toe verloopt dit heel goed. Over drie jaar komen we met de eerste resultaten. Het wordt iets bijzonders, want we zijn wereldwijd de eersten die dit doen. Daarnaast onderzoeken we hoe we de zenuwen weer kunnen aansluiten in de borsten, zodat het gevoel daar weer terugkomt. We willen onder meer ook weten hoe het verloop van de zenuwen er dan precies moet uitzien. We hebben twee PhD-studenten die hierop gaan promoveren. De eerste resultaten verwachten we over een half jaar.’

Hoe bent u in Maastricht terechtgekomen?

‘Ik ben geboren in Polen, maar opgegroeid in Duitsland. Na mijn werk in het Universitair Ziekenhuis Aken kreeg ik een onderzoeksbeurs in de VS, bij de American Society of Aesthetic Plastic Surgeons. Daarna zocht ik een nieuwe werkplek. Een vriend die in Rotterdam werkte, vertelde mij dat Nederland het land van melk en honing is. Hij was enthousiast over de vriendelijke omgang tussen collega’s en de beperkte hiërarchie op het werk. Dus toen ik een werkplek zocht ben ik gaan solliciteren in Nijmegen en Maastricht. Uiteindelijk koos ik voor Maastricht. Ik werk hier in een leuk team met jonge gedreven mensen. Er zijn veel nieuwe ontwikkelingen in ons werk. Eigenlijk had ik het op mijn vorige werkplekken een beetje gehad met onderzoek, omdat er zo’n hoge werkdruk was. In Nederland krijg ik er meer tijd voor. Daardoor nu vind ik het weer erg fijn om te doen.’ 

Hoe verschilt de wetenschapsbeoefening tussen Duitsland en Nederland?

‘Binnen de heelkunde in Duitsland verwachten ze dat je in het weekend, ’s avonds en ’s nachts je onderzoek afmaakt. Hier in Nederland is er meer begrip voor het feit dat je ruimte nodig hebt voor wetenschapsbeoefening. Bovendien is er minder druk om veel te publiceren binnen een bepaalde tijd. Het gaat hier meer om kwaliteit dan om kwantiteit.’

‘Het gaat hier meer om kwaliteit dan om kwantiteit’

Hoe bevalt het leven in Maastricht?

‘De omgang en de toon op de werkvloer is anders dan ik gewend was. Minder hiërarchisch en meer toegankelijk. Daardoor kun je makkelijker iets regelen met bijvoorbeeld de mensen op de administratieve afdeling. Ik woon met mijn vrouw in een klein Belgisch dorp vlakbij Aken, daar vindt ons dagelijks leven plaats. Ik maak Maastricht dus weinig mee. Af en toe gaan we er een weekend naartoe. Je kunt daar beter uit eten en winkelen. Het is er leuker en gezelliger. En ze hebben er bitterballen. In Duitsland kent niemand die.’

Wat steekt u op van de Nederlanders?

‘Als in Duitsland opgegroeide Pool moet ik hier mijn Duitse mentaliteit onderdrukken. Soms heb ik een hekel aan die duizenden vergaderingen. Neem nou eens een beslissing, denk ik dan. Maar ik leer hier meer polderen en uiteindelijk nemen we daardoor ook beslissingen die kloppen.’

Auteur: Karin van Lier
Foto: Jonathan Vos